Bart bij de Inca's

Bart Duijvelaar

Maandagavond 9 maart loop ik van mijn hotel naar het treinstation van Cusco om de trein uit Puno op te wachten. Aan boord bevinden zich Annemiek, Marco, Pieter (minder bekenden van de ESAC) en Jochem (zeer bekende van de ESAC). De per Internet gemaakte afspraak lijkt te worden nagekomen totdat blijkt dat de trein (het blijft Peru) niet om 20.30 uur zal arriveren, maar om 22.30 uur. Dit leidt bij de treinreizigers tot de conclusie dat ik ze wel niet meer op zal staan te wachten en dat ze dus zelf een hotel moeten zoeken. Dit doen ze met een geweldig succes: namelijk zo dat ze via een zij-uitgang van het perron worden afgevoerd terwijl ik bij de hoofdingang sta te wachten. De planning is om twee dagen later te beginnen met het lopen van de Inca-trail. Die nacht ben ik daar wat minder gerust op.

Gelukkig

...blond-haar-en- een-voorliefde-voor- oranje-t-shirts...

kom ik ze de volgende dag al wandelend tegen. Ondanks de enorme berg gringos in Cusco pik ik toch nog makkelijk mijn twee - meter - lange - reisgenoot - met - blond - haar -en - een - voorliefde - voor - oranje - t-shirts eruit. Een uurtje later zijn voldoende ervaringen van de afgelopen week uitgewisseld zodat we kunnen beginnen met het inkopen voor en het voorbereiden van de vierdaagse tocht. Tent en pannen worden gehuurd en woensdagochtend vroeg gaan we naar het treinstation (dat overigens niet hetzelfde is voor de trein vanuit Puno). Nadat we de fanatieke straatverkopers van ons af hebben gevochten en de kaartjes hebben gekocht, wacht ons in de stationsrestauratie eindelijk de eerste kop koffie van die ochtend. Bij het woord koffie moet je je in Peru, hoe vreemd het mij ook voorkwam toen ik hier aankwam, niet te veel voorstellen. Wordt er in Nederland heftig reclame gemaakt voor echte Zuid-Amerikaanse koffie, hier is daar bar weinig van te merken. De meeste Peruanen zweren bij oploskoffie die te smerig is om aan te zien. Soms serveert men 'cafe pasado' wat versgezette koffie moet zijn. Nou ja, meestal komt er een kannetje zwarte drab uit de koelkast dat je geacht wordt in je kopje warm water te gooien. Twee kannetjes verder is je koffie dan op oorlogssterkte, maar helaas wel koud.

De

...railtenders, een paar honderd in getal...

treinreis naar KM88 (bij gebrek aan plaatsjes langs het spoor noemt men de stations maar naar het kilometerpaaltje) duurt ongeveer drie uur, waarvan het eerste uur omhoog zigzaggend tegen een berghelling wordt afgelegd. In verband met het terrein heeft men hier, om het stijgingspercentage doenlijk te maken, geen bochten aangelegd, maar rijdt de trein afwisselend voor- en achteruit, steeds een wissel omzettend, omhoog. De plaatselijke railtenders, een paar honderd in getal, springen voortdurend op en af de trein, op hun ruggen zakken vol met bijvoorbeeld cakes, koffie, thee en, erg lekker, maïskolven met kaas. Na uit de trein te zijn gestapt, begint de trail pas echt met het betalen van de entreegelden. Hier zien we ook voor het eerst de gezichten van onze medewandelaars die we nog velen malen zullen zien. Er vertrekken ongeveer twaalf personen tegelijkertijd met ons en dat is dan in het laagseizoen (lees natte seizoen). In de maanden juli en augustus is het dringen geblazen op de trail.

Het

...ruïne-moe...

eerste stuk (ongeveer 2200 meter hoog) lopen we door een vrij open bos met veel eucalyptusbomen en na een tijdje komen we de eerste ruïne al tegen. Pieter en Jochem, die nog niet ruïne-moe zijn, nemen de moeite om het pad naar boven op te lopen en de ruïnes een bezoek te brengen. De anderen grijpen deze kans aan om, in de wetenschap dat de achterblijvers het gat binnen een mum van tijd zullen dichten, rustig wat voorsprong te nemen. Het weer is goed maar de gezondheid van Annemiek wordt er niet beter op. Na de eerste soeppauze gaat het iets beter. De overigen verdelen de inhoud van haar rugzak en lopen zo rustig mogelijk omhoog.

Als

MSR .. effectieve pannenzwarter

we in de buurt komen van het eerste dorpje, komen de kinderen al driftig aangelopen om snoep of geld van je te vragen, maar ook om dragers voor de volgende dag, die het zwaarst zal zijn met een pas op 4200 meter, aan te bieden. Chocolade etend lopen we verder bergop. Onderweg passeren we regelmatig andere wandelaars die ons al vijf keer zijn gepasseerd. Tegen de middag neemt de bewolking wat toe, zodat we niet ten volle kunnen genieten van de beloofde vergezichten met daarin bergen die ruim boven de 6000 meter. uitkomen. Vanaf dat moment wordt het pad ook een stuk steiler. Ik heb genoeg moeite om mijn voeten te zien over de rugzak die nu weer voor en halfuurtje op mijn buik hangt. Het natuurschoon binnen een straal van vijf meter pik ik nog wel op. Aan het eind van de middag - en voor velen ook van het Latijn (ik geloof dat alleen Jochem nog fit genoeg was om door te stampen) - vinden we in het bos een plat stukje waar net onze twee tenten passen. Terwijl het donker wordt, wordt het eten bereid op een MSR die, vanwege de enorm vieze petroleum die maar blijft verstoppen, steeds meer de gedaante aanneemt van effectieve pannenzwarter. Rond zeven uur is het volledig donker en na wat mijmeringen over hoe mooi het leven wel niet is, worden de slaapzakken opgezocht.

De

...een goed gecamoufleerde vergiet...

volgende ochtend duurt het drie uur om weg te komen van onze kampeerplek omdat sommige mensen, toen er om vijf uur koffie werd geroepen, dachten dat dit een grap was. Bovendien blijkt de tent van Jochem meer weg te hebben van een goed gecamoufleerde vergiet, terwijl de gehuurde tent gewoon de vergiet blijkt te zijn die hij al leek. Het buitje van die nacht heeft bij verscheidene mensen dan ook tot een natte slaapzak geleid. Vanaf de kampeerplek leidt het pad nu alleen nog maar omhoog tot het hoogste punt van de trail. Na drie kwartier komen we boven het bos en zien we tegen de linkerkant van het dal het pad naar de pas slingeren. Op dit pad zijn inmiddels heel wat meer mensen dan we er de dag ervoor hebben gezien. De mensen die de trail met dragers en gids lopen, vertrekken namelijk niet vanaf het treinstation, maar vier kilometer eerder waar men nog wel met de auto kan komen.

Het

...'dead woman's pass'...

pad naar de pas is niet het lekkerste stuk dat je je voor kunt stellen. Boven de 4000 meter. denk ik alleen nog maar: "Zou ik om de hoek het hoogste punt al kunnen zien?" In mijn herinnering had het pad heel wat hoeken. De pas, Warniwañusca op 4198 meter, door de Lonely Planet gids steevast 'dead woman's pass' genoemd, blijkt vooral erg winderig te zijn. De vergezichten op de overkant van het dal die de ochtenduren ons boden, zijn tegen het uur dat we de pas bereiken alweer in wolken gehuld. Veel is er niet te zien op de pas, behalve een handjevol dragers dat met minstens 40 kilo bagage, vaak niet meer dan een draagband over het voorhoofd en sandalen gemaakt van drie reepjes oude autoband de berg op rent en hun klanten die vloekend naar boven volgen.

Het

...verse zeevis.

stuk dat volgt gaat nu voor een flinke tijd bergaf. Onderwijl verkeren we steeds in de wetenschap dat we daarna weer omhoog moeten. We maken voor het eerst kennis met de geweldige paden die de Inca's hebben aangelegd. Kilometers pad, perfect aangelegde stenen opgevuld met zand. Hoewel veel restauratie nodig is geweest om het allemaal weer zo te krijgen, ben ik onder de indruk van het werk dat het moet zijn geweest om in dit onherbergzame gebied een dergelijk padennet aan te leggen. Niet alleen rond de oude Inca hoofdstad Cusco, maar door heel de Andes zijn resten gevonden van dergelijke paden. Het systeem van de Inca's voor berichtgeving was ook helemaal gebaseerd op de lopers die berichten (mondeling, de Inca's kenden geen schrift) binnen het rijk verspreiden. Zo was het ook mogelijk dat de Inca, met zijn troon in het gebergte rond Cusco, kon genieten van verse zeevis. Ik schat dat de busreis naar de kust een uur of zeventien duurt.

De

...WC-hokje met een douche...

tweede pas van die dag (3998 meter) volgt net na de ruïnes van Runturacay, waar veel georganiseerde trekkers hun kamp opslaan. En na die gepasseerd te hebben zien we aan de andere kant onder ons weer eens bomen. We passeren de zoveelste ruïne (Sayacmarca) en gaan daarna via een steile trap naar beneden naar de diverse kampeerplaatsen. Het wordt nu ook duidelijk waarom die dragers ons voorbij kwamen rennen, de beste plekjes zijn inmiddels bezet door de georganiseerde groepen waarop wij besluiten nog even verder te kijken. Een verkenningsactie van Jochem naar de plek die ons door trailonderhouders wordt aangewezen valt positief uit en pas nadat Jochem heeft beloofd dat het echt maar tien minuten met weinig stijgen verder is, is de rest van de groep bereid hem te volgen. Het blijkt een WC-hokje te zijn met een douche die helaas niet uit kan. Jochem en ik slapen onder het afdakje maar het had wat geluid betreft (gelukkig alleen qua geluid) net zo goed onder een waterval kunnen zijn.

Ook

...'Traptrede 100.001'...

de volgende ochtend is de regen weer weggetrokken en is het uitzicht werkelijk genieten. Het opstaan gaat gesmeerder en het pad voor de derde dag is een stuk makkelijker. Het pad blijft volledig geplaveid en nadat we de laatste pas passeren op 3700 meter begint via weer een ruïne een lange afdaling naar beneden. Inmiddels zijn we aan de oostkant van de Andes aangekomen en maken we kennis met het hoge regenwoud. Tijdens die afdaling begint het dus ook flink te regenen en maken we kennis met een andere gave van de padenbouwers: traptreden. Honderden, zo niet duizenden treden zien we voor ons het dal in duiken. Voor de kleine mensjes die de Inca's ongetwijfeld moeten zijn geweest, komen de traptreden zelfs ons erg groot voor. Onder het neuriën van het op De Dijks 'Lovesong 100.001' gebaseerde 'Traptrede 100.001' komen we bij de hoogspanningsmasten en kunnen we het dak van de jeugdherberg zien. Bij de jeugdherberg brengen veel mensen de laatste nacht door. Hier moet je als wandelaar het mooie Inca pad verlaten om via een vervelend dalend zandpaadje de plaatselijke commercie te bezoeken. Nooit gedacht dat ik nog zou terugverlangen naar de Inca treden.

We

...een onvrijwillige middag nietsdoen.

besluiten bij de jeugdherberg een soeppauze in te lassen en daarna door te lopen naar Intipunku oftewel de Zonnepoort. Als we echter de jeugdherberg achter ons laten, blijkt het pad gesloten. De bijbehorende bewaker verteld ons dat het verboden is te kamperen tussen de jeugdherberg en Machu Picchu (het einddoel) en dat je daarom na 14:00 uur het pad niet meer op mag. We doen nog een poging te liegen dat we door zullen lopen (het is tenslotte 14.15 uur) maar daar trapt hij niet in. Voor de eerste keer in Peru blijkt de belichamer van regelgeving (zij het nationaal in de vorm van politie of lokaal in de vorm van bewaking) ongevoelig voor het aanbod om dan maar wat (financieel) te 'regelen'. We zijn dus gedwongen om op het bij de jeugdherberg behorende kampeerterrein ons tentje op te zetten en te genieten van een onvrijwillige middag nietsdoen. Na de eerste regenbui, waarbij 80% van de tent onbewoonbaar was in verband met wateroverlast, wordt de tijd gedood met een typisch Nederlandse sport en verrijzen in een uurtje de meest ingenieuze waterwerken. Gelukkig regent het niet die nacht.

Het

...fantastische grijze wolkenmassa...

allermooiste (zegt de Lonely Planet reisgids) is de zonsopgang op Intipunku (de Zonnepoort) te beleven. En aangezien we maar één keer de trail lopen, staan we de volgende ochtend om drie uur op om de laatste twee uurtjes af te leggen. Aangekomen op Intipunku kunnen we genieten van de fantastische grijze wolkenmassa om ons heen en het eerste gezicht op Machu Picchu zullen we van de foto in de reisgids moeten halen. Rustig ontbijten we, terwijl steeds meer wandelaars de grijze wolken komen bewonderen. Rond een uur of zeven lopen we naar beneden en bezoeken het nu nog rustige Machu Picchu, ook wel 'de verloren Inca stad'. De stad zelf is veel groter dan ik me had voorgesteld. Weer verbazen we ons over de muren van de belangrijkste gebouwen die zijn opgebouwd uit perfect op elkaar aansluitende stenen. Het mysterieuze maakt zich snel van je meester als je alleen al rondloopt in de ruïnes. Er is veel werk gedaan om de puinhopen, die in 1911 werden aangetroffen, weer in de originele staat te herstellen. Nog steeds zijn er medewerkers bezig met het herstellen van gebouwen en terrassen.

Tot

'Wow, it's fantastic.'

op de dag van vandaag is het onduidelijk wat voor functie Machu Picchu precies heeft gehad in het Inca rijk. De huidige functie is echter overduidelijk. Vanaf tien uur arriveren busladingen vol (voornamelijk Amerikaanse) toeristen die onder het roepen van: 'Wow, it's fantastic.' de mystiek snel van het geheel afhalen. Vanaf het terras van het nabijgelegen hotel rest je nu geen andere mogelijkheid dan genietend van je warme chocolademelk je schouders op te halen en terug te lopen naar het treinstation.