Je bevindt je hier: ESAC » MusketOnline » Mijn eerste keer, meteen gewond!

Mijn eerste keer, meteen gewond!

In het weekend van 2 en 3 juni was mijn eerste keer: een volledig ESAC-klim-weekend! Al eerder stond dit gepland, maar door de slechte weersvoorspellingen zijn we toen alleen zaterdag naar Beez geweest (en ik zondag’s naar Neoliet, aangezien het toch niet kon laten). Maar goed, terug naar het hele weekend. In eerste instantie was de eindbestemming Durnal maar uiteindelijk is besloten zaterdag naar Hotton te rijden, daar vervolgens te overnachten en zondag te klimmen in Freyr.

Aangezien er nog niemand zich aangeboden had om boodschappen te

...dat ik een vreselijk iets gedaan had...

doen en ik nog niets te doen had, bood ik mij maar aan voor deze taak. Gelukkig had ik natuurlijk nog geen enkele ervaring met weekendjes en wat daar voor mee moet, dus dat kwam goed uit (ik hou wel van een uitdaging). Ik heb toen Marlou gebeld en van haar een boodschappenlijstje doorgekregen. Uiteindelijk ’s avonds kwam ik erachter dat ik een vreselijk iets gedaan had: vergeten koffie te kopen! Gelukkig bleek Robert mij te willen redden (eigenlijk hij had thuis nog koffie die hij niet zo lekker vond en waar ‘ie van af wilde, dus iedereen blij).

Hotton. (Fred van Nijnatten)	zoom

Ook was ik op vrijdag al tot de conclusie gekomen dat het eigenlijk best veel sjouwwerk is als je een oude, degelijke, katoenen, dikke slaapzak hebt en een luchtbed met pomp… Gelukkig was daar ook een redding voor in de vorm van Bart van wie ik het self-inflateble matje en tot-klein-formaat-in-te-pakken-donzen-slaapzak mocht lenen. Dat scheelde zo’n 75% aan ruimte. Natuurlijk had ik nog meer mazzel (voor degenen die mij nog niet kennen: ik heb áltijd echt belachelijk veel mazzel) want ik werd opgehaald met de auto aangezien ik de boodschappen had gehaald!

Goed, na een aardig ritje aangekomen in Hotton. Spullen uitpakken, Teva’s aan en lopen maar. Klimmen op een rots: heerlijk in de natuur, wc altijd om de hoek, uitzicht na het klimmen mooi.

je beseft dan ineens hoe lelijk Nederland is

Je beseft dan ineens hoe lelijk (een groot deel van) Nederland eigenlijk is. Nog een poging tot voorklimmen gedaan op een 3, na de eerste haak omgekeerd. Heel raar dat je precies dezelfde route top-rope kan klimmen zonder eruit te vallen, maar vervolgens bij diezelfde route zonder van bovenaf gezekerd te zijn de angst hebt eruit te vallen! Belachelijk, maar goed, het was niet anders.

Veel klimmers vroegen mij bezorgd of ik gevallen was met klimmen. Ik had namelijk een kapotte neus en vinger (lekker handig met klimmen, maar goed) en een geschaafde knie. Helaas was dit niet door een spannend klimongeluk veroorzaakt maar doordat ik tijdens het skaten in het centrum een, gelukkig geheel niet opvallende, knalgele kabel over het hoofd had gezien. Mijn knie was goed ingepakt met steriel gaas en veel betadinezalf (die dus door het gaas heen lekt) zodat het er tenminste wel spectaculair uitzag!

Stijn tijdens het klimweekend in Hotton van 2005. (Fred van Nijnatten)	zoom

Na het klimmen op naar het bivakveldje bij Freyr. Alle spullen mee en koken maar. De voorgesneden groente die ik gekocht had was ondertussen al gaargekookt in de auto, het gehakt was gelukkig diepgevroren geweest, dus de pasta was goed te eten. Er waren nog meer SAC’s, vooral omdat er AKI-examens werden gehouden in Freyr. Dus een aantal konden nog even bijpraten. Ik was wel een beetje jaloers toen ik hoorde dat de MaaSAC wel eens zomaar een dagje gaat klimmen in Freyr, aangezien dat toch om de hoek is! Ik kom zelf origineel uit Hilversum, dus je zult wel begrijpen dat Eindhoven al een hele verbetering was qua bereikbaarheid van klimgebieden en dan komt die MaaSAC met ‘ff een dagje klimmen in Freyr’. Nou ja, je kunt overal dichtbij wonen. Na een biertje ben ik lekker gaan slapen.

Volgende dag dus klimmen en Freyr. ’s Ochtends begonnen met een echt ESAC-ei (met spek en ui), lekker rustig aan gedaan. De dag ervoor in Hotton waren we vroeger begonnen met klimmen, terwijl we toen uit Nederland

gelukkig was daar (alweer) Robert om me te redden

kwamen i.p.v. van tien minuten lopen, maar ja. Het is toch een soort kleine vakantie, dus ik vond het wel prima allemaal. Die dag heb ik mijn eerste route helemaal voorgeklommen! Ok, ok, de route had waardering 1b, maar je moet ergens beginnen :D. Ook heb ik nog geprobeerd een 3b voor te klimmen, maar nog voor de eerste haak durfde ik niet meer verder. Stond ik daar. Gelukkig was daar (alweer) Robert om me te redden! Op Teva’s (hoezo frustrerend) werd ik ingehaald en ingeklikt op de haak die ik zelf net niet kon bereiken. Snel weer naar beneden. Op het einde van de dag heb ik de route nog nageklommen en toen vond ik ineens dé rotspunt waar ik op had moeten gaan staan. Meteen was ik vastbesloten deze route het weekend erna (dan zou ik ook mee gaan naar Freyr) vóór te klimmen.

De rotsen van Freyr zijn ideaal voor zowel de beginnende als de gevorderde sportklimmer. (Fred van Nijnatten)	zoom

Aangezien het klimgebied van Freyr een flink stuk lager ligt dan het bivakveld, Le Chamonix en de auto gingen we klimmend omhoog, dat is makkelijker dan lopend. Gelukkig waren we

...als een échte Spiderman...

met een oneven aantal waardoor Koen mocht voorklimmen (lees: zich omhoog sleuren, wat nou kijken waar je je handen en voeten zo strategisch mogelijk neer kan zetten?), waarna ik met een tussenzekering naklom, met Robert weer achter mij aan. Aangezien de route te lang was om in één keer te klimmen, deden we hem in twee touwlengtes. Dankzij mijn hoogtevrees zat ik op de standplaats als een echte Spiderman… vastgeplakt tegen de rots (ik hou me niet krampachtig vast hoor, ik heb altijd spierwitte knokkels!). Tja, klimmen is gewoon een te mooie sport om door zoiets irreëels als hoogtevrees te laten. Het uitzicht over de Maas was dan ook schitterend. Toen we eenmaal boven waren en ik echt het idee had dat ik vaste grond onder mijn voeten had (alsof rotsen niet vast zijn, maar dat even terzijde), heb ik nog wel foto’s genomen. Over een tijdje lukt dat vast ook vanaf midden op de rots, maar nu nog even niet.

Al met al vond ik het een super leuk weekend. Heerlijk zo midden in de natuur, klimmen in een pure vorm, schitterend uitzicht, vakantiegevoel op het bivakveld, de charme van Le Chamonix. Volgend jaar heb ik in het weekend geen bijbaantje meer, dus dan zal ik zeker vaker mee gaan!